Bir medeniyetin ilk çürümeye başlayan yeri kafası değil kalbidir. 

“Hitler’den bahsetmiyorum, ya da gardiyandan, ya da maceracıdan; ben yolun karşısındaki “terbiyeli çocuk”tan söz ediyorum, bir SS elemanından, gangsterlerden değil, saygıdeğer burjuvalardan bahsediyorum.”

Aimé Césaire

Bütün çağıltısıyla aşağılara doğru iniyor Césaire. Aşağılarda, derinlerde nelerin olup bittiğini görmeye razı; görüp sonra yeniden yukarılara tırmanacak. Kendi iniyor, ama siyah adamın inmesine izin vermiyor. Omuzlarına alıyor ve bulutlara yükseltiyor onu.

Frantz Fanon

Benim Şarkiyatçılık’ta söylediklerim, esasen benden önce A. L. Tibawi, Abdullah Laroui, Enver Abdül Malik, Talal Asad, S. H. Alatas, Frantz Fanon, Aimé Césaire, Sardar K. M. Pannikar ve Romila Thapar tarafından söylenmişti. Bu yazarların hepsi de emperyalizmin ve sömürgeciliğin yarattığı tahribatın acısını çekmişlerdi ve onları Avrupa’ya sunan bilimin otoritesine, menşeine ve kurumlarına meydan okurken aynı zamanda kendilerini de bu bilimin söylediğinden daha fazla bir şey olarak kavramaktaydılar.

Edward Said

Césaire için Beyaz sermayeyi temsil eder, Zenci de emeği…kendi ırkından siyah derili insanları aşarak dünya proleteryasının kavgasını terennüm eder onun şarkısı.

Jean Paul Sartre

Yeni bir Avrupa evrenselciliğinin kendisini örgütlediği ve ABD önderliğindeki küreselleşmenin “kaçınılmaz kaderini” takip ettiği bugünlerde Aimé Césaire’in “Sömürgecilik üzerine Söylev”inin bir kez daha okunması şarttır. Gavatri Spivak