Son bir hafta içinde yaşanan gelişmeler, Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en kritik şubatlarından birine girilirken, Anadolu coğrafyasının ne tür fırtınalara gebe olduğunun bütün emarelerini taşıyordu. Ana gündem damarları takip edildiğinde, ortaya karmaşık bir psikolojik savaş tablosunun arkasında başrollerini yine yabancıların oynadığı ve Türk odakların sadece "en az zarar" ilkesine göre kendilerini konuşlandırdıkları bir coğrafya ortaya çıkmakta.

AKP ile ilgili bir yandan, Erdoğan'ın çevresindeki çemberin bazı niteliklerini ön plana çıkaran haberler gündeme gelirken, diğer taraftan Başbakan Gül'ün koordinasyon-uzlaşma yeteneğini zorlayacak sondajlar bizzat büyük sermaye çevreleri tarafından uygulamaya konularak, hükümetin TUSİAD Başkanı Özilhan'ın deyimi ile "derlenip toparlanması" sağlanıyor.

Türk Silahlı Kuvvetleri'nin yabancı meslektaşları ile yürüttükleri teknik görüşmelerde yapılan "siyasi karar gerekliliği" vurgusunun, acelecilik havasından çıkarılıp pazarlık kozuna dönüştürülmesi Gül'ün arka plan başarısı olarak göze çarparken, Türk kamuoyunun, "İngilizle işbirliği yok" gibi haberlerle gözünün boyanması arka planda ABD ile pazarlıkların gayet iyi yürüdüğünün bir göstergesi olarak algılanmalı. İncirlik Üssü'nün YATAŞ'a verdiği 8000 yatak siparişi, arka planda yapılan pazarlıkların ne aşamaya geldiğinin somut bir göstergesi.

Avrupa'nın istihbarat çevreleri ile temasları bulunan bir gazeteciye bir başka gazeteci aracılığı ile iletilen belgelerle (asıl kaynağın kendini saklama yöntemi seziliyor. Yoksa belgeyi bulan gazeteci kendisine bu kadar sükse yapacak bir haberi niye köşeyazarına versin), PKK-KADEK ile ABD arasında aktif işbirliğinin ortaya serilmesi, bir içerikten çok zamanlama sorunu olarak karşımızda duruyor. Bu haberi medyaya sızdıranlar dahil olmak üzere herkesin ABD'nin yaptıklarını yıllardır bildiği bir ortamda, bu haberin sızmasının PKK-KADEK - ABD ilişkisinden çok, Fransa-Almanya ve ABD ilişkisi ile alakası var.

ABD-PKK ilişkisinin ortaya dökülmesi ile paralel olarak Güneydoğu'da yaşanan sıcak temaslar, MED TV'de Osman Öcalan'ın "bizim bölgede nerede adamlarımız olduğu biliniyordu" sözleri dikkate alındığında, PKK - ABD ilişkisinin ortaya dökülmesine engel olamayan ABD'nin, Türkiye'nin derin devlet mekanizmaları üzerinde kontrol mekanizmalarının zayıfladığının bir işareti olabilir. Öcalan'ın İngiliz avukatlarının, İmralı'ya gitmek için özel helikopter istedikleri haberleri ise İngiltere - PKK bağlantısını toplumsal zihne not düşmüştür.

Kıbrıs'ta, uzun zamandır çeşitli isimler aracılığı ile gerçekleştirilen psikolojik savaşa karşı sessiz kalanların, 28 Şubat yaklaştıkça seslerini yükseltmeleri, önce Bahçeli'nin ziyareti ve daha sonra TSK'nın Denktaş'a üst düzey desteği ile sembolleşti. Bu çıkışlar, Erdoğan'ın Davos zirvesinde, Denktaş ve Klerides'i "bunlar" ve "uzlaşmaz" kategorisinde ele alan sözlerinin hemen ardından geldi. Kıbrıs'ta hala "İngiliz" varlığının gündeme gelmemesi, bu senaryonun arkasındaki gölgenin ana belirleyicisi. Erdoğan'ın sorunun "çözümsüzlük" olduğunu varsayan saf tahlili ise, bu sürecin manipülasyonundaki ana dinamiklerden.

Yabancı medya aynı çoşkuyla yansıtmasa da, "Türk" medyasına göre "Fransa ve Almanya birleşti". Bu çoşkunun ana gerekçesi bu birleşmenin bazıları tarafından Kıbrıs için psikolojik zemin hazırlamak olsa da, gözardı edilemeyecek gerçek Fransa-Almanya yakınlaşmasının Atlantik'in sularını yarmaya başladığıdır. NATO Daimi Temsilciler Konseyi'nin çarşamba günkü toplantısında Irak operasyonu konusunda karar alınanaması "FransAlmanya" kadar önemli bir haberken yeteri ilgiyi görmemiş, satır aralarında Türkiye ile ABD'nin NATO'dan karar çıkması için işbirliği kararı aldığı gözden kaçmıştır.

Abdullah Gül başkanlığında gerçekleştirilen Çırağan Zirvesi, "Müslüman'ın Müslüman'a propagandasın"'dan başka bir şey üretmese de, AKP hükümetinin, bir yönü kamuoyuna, bir yönü ABD'ye yönelik Irak politikasına hizmet etti. Zirvenin yapıldığı sırada Çırağan'ın önüne demirli NATO gemileri ve zirve öncesinde Bush'un Gül'e çabalarını desteklediklerini belirten mektubu, Çırağan Sarayı'ndaki toplantıyı Saddam'dan çok ülke kamuoylarına yönelik bir ikna operasyonuna dönüştürdü.

Bütün bu gelişmeler sırasında, coğrafyanın tam ortasında bulunmasına rağmen, İsrail'in adı hiç bir şekilde (satıraralarında da olsa) geçmemektedir. İsrail'in hafta içinde durup dururken 50 Türk işçisini kaçak oldukları gerekçesi ile sınırdışı etmesi bu genele bir istisna olmakla beraber, İsrail'in Türkiye'nin yürüttüğü Kuzey Irak pazarlıklarının neresinde yeraldığı kamuoyunun gündemine bir satır olsun bile düşmemesi fazlası ile dikkat çekicidir.

Yukarıda paragraflar halinde özetlemeye çalıştığımız ana damarlar, medyanın bir köşesinden diğer köşesine savrulan kurum ve kişilerin bu noktada insiyatifi kaybettiklerini ve kendi güç zeminleri açısından "en az zarar" ilkesine göre konumlanmaya çalıştıklarını göstermektedir. AKP cephesi kanatlarını bir yandan dışarıda ABD, Avrupa, İsrail; içeride de TSK, Medya-Büyük sermaye ve tabanı arasında mümkün olduğu kadar kapsayıcı bir şekilde yayarak ağırlık merkezini düşürmeye çalışırken; bir yandan da bürokratik kadrolardaki konumunu güçlendirici adımlar atmaya çalışmaktadır.

AKP'nin hassas koalisyon yapısı, son olarak Mir Dengir Fırat'ın Radikal'den Neşe Düzel'e verdiği röportajda açıkca ortaya çıkmıştır. Parti içi uyumsuzluğun Erdoğan'ın Başbakan olması ile giderileceğini vurgulayan; Tüzmen'i Irak lideri Saddam'ı övmesini "abesle iştigal" olarak niteleyen ve siyasetin Genelkurmay'a değil, Genelkurmay'ın siyasete uyması gerektiğini vurgulayan Kürt kökenli Mir Dengir Fırat olmuştur. Gül'ün bütün hassas dengelere eşit mesafede durmaya çalıştığı bir noktada, AKP kadrolarının kendi içlerindeki mesajlaşmasının dış çevrelerle mesajlaşmalarından daha yoğun hale gelmesi dikkatle not edilmelidir. Hele, Erbakan Hoca'nın, Gül üzerinden AKP'ye nifak sokma çabalarına start verdiği bir noktada.

Yaklaşan Şubat ayı bu ana gündem damarlarından en az birinin çatlamasına sahne olabilir. Böyle bir çatlama karşısında, her taraftan çevrelenmiş Abdullah Gül'ün bu krizi yönetme başarısı, en iyi ihtimalle sadece AKP'yi değil, AKP ile derin devlet kurumlarını yakınlaştıracak, en kötü ihtimalle ise AKP dahil bir çok kurumun kendi içinde daha da ayrışması ile sonuçlanacaktır.

Şubat başında ABD'nin Irak konusundaki tavrı iyice belirginleşirken, Türkiye'nin ABD ile AB arasındaki sıkışmışlığı artacak ve bu noktada ABD ile kader birliğini savunan derin devlet kadroları ile AB ile kader birliğini savunan kadrolar arasındaki denge savaşı bir kaç yerinden patlak verecektir. DYP lideri Ağar'ın Gül ile yaptığı görüşmeden sonra İngiltere Büyükelçisi ile başbaşa yaptığı görüşme ve Cem Uzan'ın kamuoyu önünde aldığı net tavır bu çerçevede doğru okunmalıdır.

Şubat ortalarına doğru gelindiğinde, PKK-KADEK'in cepheye sürülmesi ve bunun aynı anda hem içeride, hem de dışarıda bölgede yaşanacak askeri hareketlenme için bir perdeleme-mazeret olarak kullanılması hayli olasıdır. Türkiye, Kuzey Irak için Meclis kararını bypass etme şansına PKK-KADEK sayesinde kavuşabilir. ABD, bu konuda gerekli ortamı yaratmak için ülke içindeki müttefiklerine gerekli lojistik desteği seve seve verecektir.

Şubat sonu ise, hem ABD'nin Ortadoğu operasyonunun olası başlangıç tarihi, hem de Kıbrıs için yaratılan geri sayım sürecinin son noktası olarak takvimde yerini almaktadır. Aytaç Yalman Paşa'nın son tarihe bir ay kala, "Size hayranız" mesajı ile Denktaş'a verdiği destek, dıştan çok içe yönelik bir mesaj olup, Kıbrıs üzerinde yaşanacak hareketlenmeler de, dıştan çok içte etkileri hissedilecek hareketlenmeler olacaktır. ABD ve İngiltere'nin "KKTC'de Berlin Duvarı mizanseni" sopasından vazgeçmesi Kuzey Irak pazarlığına bağlıdır ki, göstergeler TSK'nın Kuzey Irak'ta Musul-Kerkük / Kürdistan ekseninde istenilen uzlaşmayı sağladığını göstermektedir. Bu noktadan sonra, derin devlet kadrolarının KKTC'de kontrolü, "Berlin Duvarı sendromu" yaşamadan daha rahat sağlamaları beklenebilir fakat bunun karşılığı, oluşturulacak bir senaryo çerçevesinde Güneydoğu'ya ABD askerlerinin getirilmesi olacaktır. ABD'nin, 8000 Yataş'ı boşuna sipariş etmediği görülmelidir.

Şubat ayı başı, ortası ve sonunda Türkiyenin önümüzdeki 5 yılının tohumları fidan verecektir. Türkiye sürekli başkalarının önüne koyduğu satranç tahtasında en iyi hamleyi yapmaya çalışmakta ve dolayısı ile en iyi ihtimalle, satranç tahtasına tümü ile hakim rakiplerinin karşısında "ehven-i şer" pozisyonuna razı olmaktadır. Türkiye'nin bu "ehven-i şer" kıskacından kurtulmasının tek yolu, bu kritik dönemde satranç tahtasını yıkıp, masaya kendi taşları ile oturmasından geçmektedir. Stratejik ortaklardan stratejik kopuş açısından zamanlama doğru olmasına rağmen bu kopuşun gerektirdiği kolektif zeka ve cesaretin oluşmasını beklemek iyimserlik olacaktır.

Enerji Bakanı Güler'in enerjinin tepe bürokrasisini komple yenileyecek kararnameleri Çankaya'ya yollaması;

Adli Tıp Kurumu Başkanı'nın görevden istifa etmesi;

AKP'nin kamu reformu çerçevesinde Sezer'in de yetkilerini kısıtlayacak değişiklikleri gündeme alması;

YÖK Başkanı'nın iktidarı hırçın üslubu ile eleştirmeye devam etmesi;

Diyanet İşleri Başkanı'nın, kendisini görevden alacak kararnamenin Çankaya'ya çıkması üzerine Demirel'i ziyaret etmesi

AKP'nin kadrolaşma konusunu, geçmiş iktidarların yumuşak karınlarına yönelterek, önümüzdeki çalkantılı süreçte kendisine nefes aldıracak dosya dalgakıranları oluşturmayı kafasına koyduğunu;

Önümüzdeki dönemde, AKP'ye belli kilit alanlarda geri adım attırmaya yönelik klişe psikolojik savaş motiflerinin görülmeye başlanacağı