Türkiye'de Erdoğan ve ekibinin başbakanlığı döneminde başlatılan dönüşüm süreci bütün hızı ile sürüyor. Üstyapılar kapsamlı bir dönüşüme tabi tutulmaya çalışılırken; düğümlenen noktalarda krizler, çözülen noktalarda "değişim" rüzgarları estiriliyor.

Bütün bunlar gerçekleşirken; Türkiye'nin altında ki bazı tektonik tabakalar da çok ciddi kaymalar ve gerilmeler meydana gelmekte. Bu tektonik kaymalar; sahne önünde gerçekleşen ve medyatik üst yapı değişimlerinden çok daha tehlikeli dinamikleri bünyesinde barındırıyor.

Aşağıdaki rapor Türkiye ve ilgili coğrafyasında dört ana tektonik tabakanın kaymaya başladığını ortaya koyuyor :

Bunlar

1) Uyuşturucu trafiği
2) İhale Trafiği
3) Kara / Gri Para Trafiği
4) Kayıtdışı Ekonomi Trafiği

Pentagon/CIA kontrolündeki Kıbrıs üzerinden geçen uyuşturucu yoluna derinlerde yapılan bir müdahaleden; bazı otellerin alt katlarında kurulan özel seans odalarına; Tahran Havalimanı'na İran Ordusu'nun yaptığı ilginç müdahaleden, "her şey 1 Milyon furyasının" arkasındaki ağa kadar bir çok gösterge; Türkiye üstte yine "türban"a dolanmış debelenirken altta stresin ciddi anlamda biriktiğini gösteriyor. Her an; yapılmaya çalışılan bunca üst yapı değişikliğini ve sahnelenen bunca sahte krizi gölgeleyecek bir depremi tetikleyebilecek bir stres.

Bazı sahneler ihtiva ettikleri zaman ve mekanın ötesinde anlam taşırlar. Sahnedeki aktörlerin bile farkında olamayabileceği anlamlar.

Son günlerde bu sahnelerden iki tanesi anlayanların gözüne çıban gibi battı. İkisi de medyatik sahnelerdi.

Sahne 1:

Türkiye'nin Başbakanı Erdoğan; son zamanların en büyük yatırımlarından birini temel atma törenini gerçekleştirdi. Boğazın iki yakasını birleştirmekle kalmayıp şehre yeni ve modern bir ulaşım aksı kazandıracak Marmaray projesinin ilk etabı büyük bir törenle atıldı. Her şey iyi güzel di de; törende Atina Belediye Başkanı'nın da hazır bulunması hayli dikkat çekiciydi.

Artık yaşadığımız süreci kanıksayanlar için bu sahnenin negatifini düşünmelerini tavsiye ederiz : Atina'yı boydan boya geçecek ve bu arada ünlü tapınakları Parthenon'u da kapsayacak bir ulaşım aksının medyatik töreninde İstanbul Belediye Başkanı'nın bulunduğunu canlandırın.

Sahne 2 :

Cumhuriyet tarihinde hiç bir şekilde nasip olmayan bir tanıtım fırsatı tanıyan ve Türkiye'nin imajını bir gecede olduğu yerden başka bir yere taşıyan Eurovision yarışması gerçekleşti.

Yabancıların, Türklerden daha fazla Türkçe konuşmasından tutun da; semazenler ile verilen mesaja kadar bir çok altbaşlık; ülke tanıtımı adına gerçekleşen olumlu tablo altında es geçildi.

Fakat sözkonusu "Eurovision" görüntüsünde anlayana verilen çok önemli iki mesaj bulunuyordu.

Eurovision ambleminde yeralan İstanbul siluetinde cami olarak sadece AyaSofya cami vardı ve amblemde ne Sultanahmet camine, ne de Topkapı sarayına yer verilmişti; her iki yapıtta aynı bölgede yeralmasına rağmen.

Ve daha da önemlisi Türkiye'yi temsil eden grubun solisti sahneye kolunda kocaman bir haç dövmesi ile çıktı.

Özentiliğin vardığı nokta; Türkiye'nin tanıtımını fazlası ile gölgeledi. Fakat daha da önemlisi;

Bu tespiti derinleştirmek için iki anektodtan fazlasına ihtiyaç olduğunun bilincindeyiz.

İstanbul'un birilerinin gözünde çok farklı bir konuma sahip olduğunu ve tarihsel bir plan için gözlerimizin önünde düğmeye basıldığını düşünmek için tarihsel bazı donelere bakmak yeterli.

Yarın dergisindeki yazısında Burhan Metin'in İngiliz imparatorluğunun jeopolitiğini belirleyen Mackinder'dan alıntıladığı aşağıdaki paragraf :

"İstanbul meselesini, bu tarihi şehri Milletler Cemiyeti'nin Washington'u yaparak neden çözmeyelim? Demiryolları ağı bütün dünya adasını kapladığı zaman, İstanbul yeryüzünde demiryolları, deniz ve hava ulaşımı için en kolay varılabilecek yer olacaktır. Batının önde gelen ülkeleri insanlık için gerekli olan ışığı geçmiş asırlarda baskı altında olan bölgelere İstanbul'dan yayabilir ve Okyanusta sahip olduğumuz serbestlikle Kalpgaha kalıcı bir girişi İstanbul'dan yapabiliriz"

Mackinder'in onyıllarca önce ortaya koyduğu bu perspektif; İstanbul'da devasa ulaşım yatırımlarının başladığı ve BOP tartışmalarının ortasında İstanbul dev bir NATO zirvesine ev sahipliği yapmaya hazırlanırken ayrı bir önem taşıyor.

Ve Laikliklikle ilgili kitabında Aytunç Altındal'In dikkat çektiği bir belge:

1909 yılında ABD, İngiltere ve Fransa'nın üzerinde mutabakata vardığı bir istihbarat belgesine göre İstanbul bir Dünya Devleti yapılacaktı.


İstanbul'u Salacak'taki bankların birine oturup, önde Kız Kulesi arkada bir imparatorluğun silueti izlediğinizde kapıldığınız hissi; yukarıdaki tabloyu gözönüne alarak pasif bir izleyicilikten aktif bir sahiplenmeye çevirme zamanı geldi de geçiyor.

İstanbul'u Türklere emanet ettikleri ve zamanı gelince geri alacakları bir ada olarak görenler; tekrar geri taşınmadan önce evinin orasını burasını yenileyen ev sahipleri gibi kapsamlı yatırımlara girişiyorlar. Bu toprağın insanını temsil etmesi gereken kadrolar ise; ev sahibinin bu tezini fazlası ile kabullenmiş ve evin en azından bir köşesinde yaşamaya razı ve ev sahibine parası karşılığında hizmet etmek için yarışan zavallı bir zihniyetin ötesine geçme potansiyeli taşımıyorlar.

"İslamcı" olduğu zannedilen bir iktidar, "laik ve Cumhuriyetçi" olduğu zannedilen kurumlarla sahne önünde esas gündemi gölgeleyen sahte kavgalara girişirken; arka planda İstanbul'u peşkeş çekmek için her türlü altyapı hazırlanıyor.

Kurtlar vadisinde, Haliç'in önüne "Bizans" kafalılar tarafından yeni zincirler çekiliyor.

Şimdiden ortalıkta dolaşmaya başlayan; "tarihi yarımadayı müze şehir yapacağız" sözleri kulağa hoş gelse de; aynen Eurovision gibi "Türkiye"'yi ve İstanbul'u Türksüzleştirme operasyonu hep sözde Türkiye'yi yücelten, kalkındıran ve ihya eden sahneler üzerinden gerçekleşiyor.

Geçenlerde medyaya yansıyan bir gelişme; "Türkiye'nin en önemli ihraç malı ordusudur" sözüne tepki vermeyen kurumların geldiği nokta açısından hiç de şaşırtıcı değildi.

ABD Büyükelçiliği; "çok gizli" bilgi olması gereken, özel eğitimli askerler listesini ele geçirdiği gibi, aynı zamanda bu listedeki isimlere, "gelin bizim için Irak'ta savaşın, parasını verelim" teklifini götürecek kadar cüretkar bir tavır içine girmişti.

ABD Büyükelçiliği'nin devlet içinde bir devlet haline dönüştüğünü bildiğimizden; bu tür bir listenin ellerinde olmasına şaşırmamız beklenemezdi. Hele hele ülkede aktif olarak etnik grup örgütlenmesine girişen Edelman gibi bir ismin; tutup bu isimlere ahlaksız teklif yapmasına da şaşırmadık.

Başına çuval geçirildiği günün ertesinde ABD büyükelçisi ile randevusunu bile iptal etmeyen kadroların bu olaya tepki vermesini ise hiç beklemedik.

Bizim şaşırdığımız bir başka olaydı.

Medyaya yansıyan bu gelişme; medyaya yansımayan bir başka gelişmenin hemen ertesinde gerçekleşti.

Bir grup komanda asteğmeni temsil eden bir grup geçtiğimiz aylar içinde üst düzey bir güvenlik kurumu ile bir görüşme yaptı ve bu görüşmede komutanlarına Irak'ta verecekleri her türlü emre hazır olduklarını bildirdiler.

Sözkonusu kurumun sekreterliğinde ilgili komutanlarından aldıkları cevap ise şaşırtıcıydı : "Çocuklar siz terörist misiniz? Biz bu kurumu Sayın Başbakanımızın saygın bir kurumu haline getirmeye çalışıyoruz"

Bu cevap üzerine ne olduğunu şaşıran grup; kimliklerini masada bırakarak görüşmeden ayrıldı.

Ve Türkiye'nin özel askerlerinin listesinin ABD Büyükelçiliği tarafından sermaye yapılması haberi bu gelişmenin hemen ertesinde patladı.

Kurtlar Vadisini takip edenler; Can Polat'ın Aslan Bey'e tavır koyarak, kendi bağımsızlığını ilan ettiği ve "Sen artık Aslan Bey değil, Aslan Amca'sın" diyerek "devleti"n emrinden çıktığı sahneyi hatırlayacaklar.

Yukarıdaki gerçekler; Türkiye'deki devlet yapısı içinde çok ciddi
Aslan Bey - Can Polat kopuşlarının yaşandığını gösteriyor.

Bir yanda; dengeleri gözetmekten hareket edemeyen ve kontrol etmesi gereken genç beyinleri ve genç kanların elini ayağını bağlamaktan başka bir işe yaramayan Aslan Bey'ler; diğer tarafta gençlik heyecanları ve kaygıları ile bir şeyler yapmak için çırpınan, bunun için devletlerinin ona yol göstermesini, ışık tutmasını bekleyen ve bu ışığı göremeyince köprüleri yakan Can Polat'lar.

Önümüzdeki süreçte Türkiye ; Aslan Bey'lerin kontrolünden çıkmış Can Polat'ların kendi başlarına hareket etmelerinin getireceği yeni gelişmelere gebe olabilir.

Aynı zamanda; sürü başlarına başkaldıran bu genç kurtlar vadideki aslanların da dikkatini çektiğinden; bu genç kurtların toyluğundan istifade edip onları çıkarları doğrultusunda yönlendirip harcayacak odaklara karşı da dikkatli olmak gerekmektedir.

Açık İstihbarat olarak bildiğimiz bir şey var ki; Aslan Bey aşırı temkinliliğinin kendisine neler kaybettirdiğini gördükçe kendi üstleri üzerinde baskı oluştururken; Can Polat'lar da tek başına kalmanın sersemliği ve başıboşluğunu uzun vadeli bir perspektife oturtamadıkları sürece ciddi bir etkinlik sağlayamayıp; ya açıktan ya da farkında olmadan vadinin aslanlarına hizmet etmeye başlayacaklardır.

Can Polat - Aslan Bey kopuşu bu nedenle en dikkatle izlenmesi gereken arka plan süreçlerinden birini oluşturmaktadır.

Yalçın Küçük uzun yıllardan sonra ilk defa canlı yayına katıldı.

SkyTürk'te gerçekleşen yayın sırasında Küçük; AKP'nin sembolü ampulün "kabalist" anlamından, Emine Erdoğan'ın bilinmeyen soyadına kadar bir çok konuda AKP kadrolarının arka planına dair hayli ilginç açıklamalarda bulundu.

Yayından sonra AKP'nin yayının bandını, Genelkurmay'ın ise tekrarını istediğini biliyoruz.

Küçük'ün Irak olayları ile ilgili yaptığı bir tespit ise hayli düşündürücüydü.

Küçük; son Irak olaylarının Türkiye'de kurmay sınıfının bittiğini gösterdiğini belirtti.

Türkiye'de kurmay sınıfının strateji üretmek konusunda çok ciddi bir sıkıntı yaşadığını ortaya koyan Küçük'ün bu tespitini doğrulayan yeni bir gelişme ile karşı karşıyayız.

Ülke yeni bir "imam-hatip" krizi ile karşı karşıya.

Krizin sebebi ve aktörleri üzerine günlerdir duymaktan bunaldığınızı düşündüğümüz yorumları tekrarlamayacağımız.

Neticede daha önceki Jeo_Kritik'lerde de vurguladığımız üzere; imam hatipli bir Başbakan'ın ve imam hatipli kadroların ülkeyi yeni dünya düzeninin kolonisi haline dönüştürecek diğer bütün politikalarına ses çıkarmayıp; Kıbrıs konusunda bile "siyaseti etkilemek istemiyoruz" diyecek kadar demokrat kesilen kurumların sözkonusu eğitim sisteminin %2'sini temsil eden bir genç nüfusun katsayısı diğerlerine eşitlenecek diye ortalığı yaygaraya verip; "ahd"larını hatırlaması samimi gözler ve kalpler için komediden öte bir anlam taşımıyor.

Fakat acı olan şey; ülke adına stratejiler üretmekle görevli kurmay kadroların dünyadaki süreci derinlemesine analiz edecek zihinsel berraklığı çoktan kaybetmiş olduklarını görmek.

Ne demek istediğimizi biraz açmak için bir zihin oynayalım.

Varsayalım ki bu ülkenin kurmay kadroları dinle hiç alakası olmayan
ateistlerden oluşsun.

Bu kadroların karşılarında ki dünya tablosuna ise ; ABD'sinden İsrail'e
kafalarını bazı dinsel efsanelerle bozmuş ve dünyayı bu efsanelere göre şekillendirmeye çalışan; Hristiyanlığı ve Yahudiliği ve aynı zamanda İslam'ı bu yeni oyunda maşa olarak kullanmayı kafasına takmış "şeriatçı" küresel kadrolar hakim.

Ve bu kurmaylar; ülke nüfusunun %99'unun Müslüman olduğu bir coğrafyada yaşıyorlar.

Böyle bir durumda; analitik ve önyargısız düşünebilen bir beynin iki şeyi çok net olarak görmesi gerektiğini düşünüyoruz :

1) Bu coğrafyadaki İslam'ın artık sadece dini değil, ülke çıkarları açısından milli ve stratejik bir değer haline dönüştüğü ve bu yönde kullanılabileceği

2) Ülkede; dinleri ve İslam'ı sadece maneviyat açısından değil, aynı zamanda stratejik ve taktik bir araç olarak en iyi şekilde okuyabilecek, değerlendirebilecek ve küresel dalgalanmalara karşı setler oluşturabilecek beyinlere her zamankinden daha fazla ihtiyaç bulunmaktadır.

Bu noktada Açık İstihbarat olarak iddia ediyoruz ki; Türkiye "imam-hatipleri" köreltmeye ve eğitim sisteminden dışlamaya değil aksine bir reforma tabi tutarak, yeni çağın gerektirdiği din entellektüellerini ve stratejistilerini yetiştirecek altyapıyı oluşturacak şekilde reforma tabi tutmaya ihtiyacı vardır.

Fakat Türkiye'nin son bir haftadır yaşadığı tartışma kıtlığı; sadece kurmayların değil, sağdan sola bir çok beynin tükendiğini göstermektedir.

Toplumunun her değerini bir "milli güç" olarak değerlendirmesi gereken bir kurmay beyninin; ithal-yabancı kavram ve sistematiklerle doktrine edile edile geldiği nokta düşünceden çok ezber ve refleksin izlerini taşımaktadır.

Irak'tan İmam-Hatip tartışmalarına kadar Türkiye'nin düğümlendiği her noktanın bu tespiti bir kez daha güçlendirdiğini görmekteyiz.